எனக்கு பன்றிக் காய்ச்சலா...

ஆறுமாத அமெரிக்க வாழ்வு முடிந்து கிளம்பும் நாள் வந்தது.மாலை ஆறு பதினைந்திற்கு ஃப்ளைட்.பிரிட்டிஷ் ஏர் வேஸ்..மூன்று மணிக்கே வாஷிங்டன் IAD விமான நிலையம் வந்துவிட்டேன்.எனது பேக்கெஜ்களை போட்டுவிட்டு..போர்டிங் பாஸ் வாங்கி..கேபின் பேக்குடன் செக்யூரிட்டி செக்கப்பிற்கு நின்றேன்.அவர்கள் கேட்ட சில கேள்விகள் சரிவர புரியாததால்..யா..யா..என பதிலளித்தேன்.உடன் அவர்களுக்கு சந்தேகம் வந்துவிட்டது..எனது பையை திறக்கச் சொன்னார்கள்..

'ஆஹா..நாமும் இன்று சாருக்கான் ஆகிவிட்டோம்..நம்மைப் பற்றியும் செய்திகள் பறக்கும்..இந்திய வெளித்துறை,உள்துறை அமைச்சகம் அமெரிக்காவிற்கு தன் கண்டனங்களைத் தெரிவிப்பார்கள்.ஓரே நாளில் புகழ் அடைந்துவிட்டோம்' என்ற கனவில் கல்லைப்போட்டாற் போல என் பையிலிருந்த டூத் பேஸ்டை எடுத்து வெளியே வீசினார் ஒரு அதிகாரி.அந்த டூத் பேஸ்டை வைத்து நான் பிளேனை ஹைஜாக் செய்துவிடுவேன் என எண்ணினார்கள் போலும்..ஹைஜாக் என்றாலே வடிவேலு பாணியில் அவ்வ்வ்வ் என ஓடுபவன் நான் என்பது அவர்களுக்கு தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை.பின்னர் எனது பை என் வசம் கொடுக்கப்பட்டது.

விமானத்தில்..விஜிடேரியன் உணவு என குறித்திருந்தும்..எனக்கு கை காலுடன் ஒரு உணவு வந்தது.இது குறித்து விமான பணிப்பெண் தேவதைகளுடன்..மனமில்லையாயினும் தர்க்கத்தில் ஈடுபட்டேன்.கடைசியில்..முழு கத்திரிக்காய் அப்படி சிக்கன் போல தெரிந்ததை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு..வாயில் இட்டு விழுங்கினேன்.

லண்டனில் சென்னைக்கு கனெக்டிங் ஃபிளைட்.அங்கும் எனது பை மாட்டியது.உடன் ஒரு தீவிரவாதியை பிடித்து விட்டாற் போல அதிகாரிகள் சூழ்ந்துக் கொண்டனர்.பயணிகள் சிலர் வேடிக்கைப் பார்க்க சூழ்ந்தனர்.எந்த ஊராயிருந்தாலும் மக்கள் குணம் ஒன்றுதான் போல இருக்கிறது.எனது காமிரா, மொபைல் எல்லாம் ஆராயப்பட்டன. விட்டால் கைரேகை நிபுணரை வரவழைத்திருப்பார்கள்.அதற்குள் ஒரு அதிகாரி எனது பையைத் திறந்து..யுரேகா..யுரேகா எனக் கத்தினார்..நல்லவேளை ஆடையுடன் தான்.அவர் கண்டுபிடித்தது..காலம் காலமாய் என் மீசையை அழகாக திருத்த வைத்திருந்த என் கத்திரிக்கோலை.

AK47 வைத்திருந்ததைப் போல என்னைப்பார்த்து..அக்கத்திரியை எடுத்து வெளியே வீசிய அதிகாரி..பையை என்னிடம் ஒப்படைத்தார்.
இதையெல்லாம் தூக்கி சாப்பிடுவது போல ஒரு நிகழ்ச்சி சென்னையில் காத்திருந்தது.

விமானத்திலேயே ஒரு படிவம் கொடுக்கப் பட்டு..அதில் எனக்கு பன்றிக் காய்ச்சல் வந்ததா என்ற கேள்வி கேட்கப்பட்டிருந்தது.இல்லை என எழுதினேன்.(ஆகா..என்ன புத்திசாலித்தனம்...அப்படியே ஒருத்தருக்கு காய்ச்சல் வந்திருந்தாலும்..அவர் உண்மையைச் சொல்லி..தண்டையார் பேட்டை மருத்துவமனைக்குச் செல்ல ஆசைப்படுவாரா என்ன)

சென்னை விமான நிலையத்தில்..Immigiration க்கு முன்..ஒரு மருத்துவர் உதவியாளருடன் அமர்ந்து..நம் படிவத்தைப் பார்த்து பேசாமல் (வாயில் பாதுகாப்பு ) சர்டிஃபைட் என ரப்பர் ஸ்டாம்பை அடித்து நம்மிடம் தந்தார்.பன்றிக்காய்ச்சலை தடுக்கும் நடவடிக்கையாம் :-)))

நான் சென்னை மண்ணில் காலடி எடுத்து வைத்ததும் தான் ..எவ்வளவு நல்லவன் என அறிந்தேன்..மழை கொட்ட ஆரம்பித்தது.

சரி..ஒரு பதிவு போடலாம்..என எண்ணிய போதுதான்..யார் புண்ணியத்தாலோ ஹாத்வே தன் சேவையை நிறுத்திவிட்டு ஊரை விட்டு ஓடியது ஞாபக வர..வேறு சிறந்தது எது என மனதிற்குள் பட்டிமன்றம் ஒன்று நடத்தி..சாலமன் பாப்பையாப் போல எல்லாமே பரவாயில்லை என முடிவுக்கு வந்து ஏர்டெல் இணைப்புப் பெற்றேன்.